Τα κύματα που προκάλεσαν τα πρώτα διατάγματα που υπέγραψε ο Τραμπ έχουν φτάσει και στην Ελλάδα. Στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό πρόσωπα και σχήματα της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς ανταγωνίζονται ποιό θα αναλάβει το τραμπικό franchise στην χώρα μας και η κυβέρνηση Μητσοτάκη φυσικά δεν μένει αμέτοχη.
Προκειμένου να γνωρίζουμε τη βάση της όλης συζήτησης, αξίζει να δούμε τι μεταξύ άλλων αφορούν τα 26 διατάγματα που υπέγραψε ο Τραμπ:
– Τερματισμός της αυτόματης χορήγησης υπηκοότητας σε παιδιά μεταναστών και άλλους πολίτες
– Αποχώρηση από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας
– Αποχώρηση από τη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα
– Μετονομασία του Κόλπου του Μεξικού σε Κόλπο της Αμερικής
– Ακύρωση στόχων για ηλεκτρικά οχήματα
– Διευκόλυνση της απόλυσης ομοσπονδιακών δημοσίων υπαλλήλων
– Απελευθέρωση της εξόρυξης καυσίμων
– Πολιτική αναγνώριση μόνο δύο φύλων
– Προσωρινή αναστολή της απαγόρευσης του TikTok
– Κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης στα σύνορα και μέτρα για τους μετανάστες
– Χορήγηση χάρης σε εισβολείς του Καπιτωλίου
Τα παραπάνω αποδεικνύουν με τον πιο εύγλωττο τρόπο πως ο Ντόναλντ Τραμπ σπεύδει να εφαρμόσει μια αντιδραστική και φασίζουσα ατζέντα που ενισχύει τους πλούσιους και στήνει σε στέρεες βάσεις τα σκιάχτρα για τους φτωχούς.
Ερχόμαστε στην Ελλάδα. Τόσο ο ίδιος ο επικεφαλής της όσο και στελέχη που εκπροσωπούν διαφορετικές παραδόσεις εντός της ΝΔ, όπως ο Μάκης Βορίδης και η Ντόρα Μπακογιάννη δείχνουν να αναθαρρούν από τις κινήσεις Τραμπ ή/και να εμφανίζονται διαθέσιμοι να ακολουθήσουν τον δρόμο που χαράζει. Βέβαια, οι περιορισμοί είναι πολλοί και διάφοροι -το ευρωπαϊκό οικοδόμημα δεν αφήνει πολλά περιθώρια κινήσεων. Ωστόσο τα στελέχη της ηγεσίας της κυβέρνησης έχουν κάθε λόγο (οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό) να δείχνουν πως θέλουν να ευθυγραμμιστούν με την τάση του νέου προέδρου των ΗΠΑ, ή έστω να «διορθώσουν» την πορεία που διαγράφει η κυβέρνηση μέχρι τώρα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν όμως οι αντιδράσεις του απέναντι «στρατοπέδου» στις εξαγγελίες του Τραμπ. Τα σχόλια των κομμάτων του ευρύτερου προοδευτικού χώρου ποικίλουν ανάλογα με το μέγεθός τους. Φαίνεται σαν το επιτελείο του ΠΑΣΟΚ και ισχυρή μερίδα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να συνυπολόγισαν το ότι μπορεί δυνητικά να αποτελέσουν συνομιλητές της ηγεσίας των ΗΠΑ. Και σε τέτοιες σχέσεις επικρατούν η ευγένεια και (από κάτω) η δουλοπρέπεια. Η Νέα Αριστερά κάλεσε τις υπόλοιπες δυνάμεις σε λαϊκό μέτωπο, ενώ το ΚΚΕ επικεντρώνεται στα αντιΝΑΤΟϊκά ζητήματα.
Υπάρχει όμως και μια μερίδα προσώπων, που αυτοπροσδιορίζονται ως «προοδευτικά» ή «αριστερά», που αντιμετωπίζουν αποσπασματικά τα διατάγματα του Τραμπ. Και από την λίστα της ντροπής και της εξαθλίωσης των ευάλωτων στρωμάτων, εστιάζουν στην «πολιτική αναγνώριση μόνο δύο φύλων». Η στάση τους στο συγκεκριμένο διάταγμα αγγίζει, δε, τα όρια των αντιδράσεων του σκύλου του Παβλόφ.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται, δε, να γνωρίζει πολύ καλά την συμπεριφορά αυτής της μερίδας. Γι αυτό και πέταξε σήμερα την μπανανόφλουδα των δύο φύλων και της woke ατζέντας. Και φυσικά οι συγκεκριμένοι την πάτησαν. Βλέπετε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προέβλεψε σωστά ότι οι εγχώριοι θιασώτες των identity politics θα κοιτάξουν μόνο τις γελοιότητές του περί των φύλων και θα προσπεράσουν το ότι συμφώνησε με τον Τραμπ πως οι χώρες του ΝΑΤΟ πρέπει να υπερδιπλασιάσουν τις αμυντικές τους δαπάνες, ώστε αυτές να φτάσουν στο 5% του ΑΕΠ από 2% που είναι σήμερα (με ό,τι αυτό σημαίνει για τις παγκόσμιες ισορροπίες).
Αξίζει να επιμείνουμε σε αυτό για να κατανοήσουμε τι επίκειται. Η Ελλάδα δαπανά σήμερα το 2,8% του ΑΕΠ της σε αυτόν τον σκοπό, δηλαδή κάτι παραπάνω από 6 δισ. ευρώ. Αν ισχύσει ο κανόνας που θέλει ο Τραμπ, τότε η χώρα μας θα πρέπει να δαπανά πάνω από 11 δισ. ευρώ, ήτοι 5 δισ. παραπάνω. Για να καταλάβουμε το μέγεθος, η επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού στο δημόσιο θα κοστίζει κάθε έτος στον κρατικό προϋπολογισμό μόλις 2,3 δισ. ευρώ. Ψιλά γράμματα θα πει κανείς για τους μόνιμα πρόθυμους να ασχοληθούν με τις ταυτότητες του καθενός και όχι με την οικονομική δύναμη των δύο τρίτων της κοινωνίας.
Όσο γελοίος είναι ο ισχυρισμός των όψιμων τραμπικών πως υπάρχει κάποια αδιόρατη “woke” απειλή εκεί έξω, άλλο τόσο γελοία είναι η μυωπική συμπεριφορά ορισμένων, που θεωρούν πως όλα ξεκινούν και τελειώνουν στην ταυτότητα των ατόμων. Προφανώς, ναι, οποιοδήποτε αστικό κράτος σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να παράσχει τα ίδια δικαιώματα σε όλους τους πολίτες του ανεξαιρέτως, να προωθεί την ισότητα στην εργασία, να προστετεύει τους αδύναμους στο δρόμο ή το σπίτι τους, να σπάει τον κύκλο της εκμετάλλευσης κάθε είδους.
Ωστόσο οποιεσδήποτε «φιλελεύθερες» μεταρρυθμίσεις αποδείχτηκαν εύκολα αφομοιώσιμες. Δύσκολο, απεναντίας, είναι να επιβάλεις οικονομική, φορολογική, παραγωγική, υγειονομική, εκπαιδευτική δικαιοσύνη στην κοινωνία, να αναδιανέμεις πόρους και αγαθά, να πηγαίνεις κόντρα στην ιδιώτευση και τη μοιρολατρεία.
Σε τελική ανάλυση, ένας γκέι άνθρωπος πότε περνά πιο δύσκολα στον καπιταλισμό; Όταν είναι φτωχός ή πλούσιος;
Νίκος Σβέρκος – FB
Leave a Reply