του Χριστόφορου Βερναρδάκη
Η πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ εδώ και τρείς μήνες έχει δύο βασικές συνιστώσες: α) τη γραμμή της «προοδευτικής συνεργασίας» και, β) τη γραμμή της επαναφοράς στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Βουλή. Ολες οι πρωτοβουλίες της νέας ηγεσίας είναι προσανατολισμένες στις δύο αυτές διαστάσεις. Και οι δύο αποδεικνύονται σήμερα όχι μόνον ατελείς, αλλά δομικά λανθασμένες.
1. Η γραμμή της «προοδευτικής συνεργασίας» που κυρίως υπονοεί τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και την Νέα Αριστερά έχει το δομικό πρόβλημα ότι δεν είναι γραμμή προς την κοινωνία, αλλά απεύθυνση προς πολιτικά επιτελεία. Κάτι που από μόνο του είναι συνταγή αποτυχίας.
Πρώτον, γιατί δεν περιλαμβάνει κανένα μα κανέναν όρο πολιτικού προγράμματος για τη συνεργασία αυτή. H ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στην προτεραιότητα μιας δήθεν «προοδευτικής συνεργασίας» δεν ακουμπά κανένα κρίσιμο ζήτημα της σημερινής διακυβέρνησης, ή όταν το ακουμπά το διαχειρίζεται με τεράστια φοβικότητα. Φοβάται να μιλήσει καθαρά περί κρατικής παρέμβασης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και τις Τράπεζες. Αποφεύγει να μιλήσει για το μείζον ζήτημα της απο-ιδιωτικοποίησης του Σιδηρόδρομου και των δημοσίων μεταφορών. Το ίδιο και στην ενέργεια (ΔΕΗ) που λειτουργεί σαν ατμομηχανή της ακρίβειας.
Χωρίς βαθιά Αναδιανομή Πλούτου, χωρίς Ανάκτηση Δημοσίων Αγαθών και χωρίς ολική αλλαγή των νεοφιλελεύθερων και αυταρχικών δομών του Κράτους κάθε «προοδευτική» συνεργασία είναι ψευδεπίγραφη. Δεν αφορά κανέναν παρά μόνον τους «επαγγελματίες της πολιτικής».
Δεύτερον, γιατί δεν αντιλαμβάνεται ότι ο βασικός αποδέκτης της «συνεργασίας», το ΠΑΣΟΚ, δεν επιθυμεί καμία «προοδευτική συνεργασία». Η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ είναι να λειτουργήσει ως υποσύστημα της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης, είτε σε συνεργασία με την ΝΔ είτε καλύπτοντας τα πολιτικά κενά που θα αφήσει στο «κέντρο» η ΝΔ. Με την πρόταση Γιαννίτση για την Προεδρία της Δημοκρατίας και την απόρριψη Κατσέλη το ΠΑΣΟΚ έδωσε ένα σαφές στίγμα στις πολιτικές του επιλογές: κινείται και θα κινηθεί στα πλαίσια του «σημιτικού εκσυγχρονισμού» που ιστορικά αποτέλεσε την πρώτη κυβερνητική σύζευξη νεοφιλελευθερισμού και κεντροαριστεράς.
2. Η γραμμή της επαναφοράς στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ασκεί μεν μία πίεση στους βουλευτές που έχουν αποχωρήσει ή ενταχθεί στην Νέα Αριστερά, αλλά μία πίεση που δεν έχει κανένα πολιτικό ή ιδεολογικό περιεχόμενο και δεν αφορά κανέναν και καμία στην κοινωνία. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ότι δεν είναι δεύτερο σε δύναμη βουλευτών κόμμα του Κοινοβουλίου, αλλά ότι δεν είναι πια κόμμα στο οποίο η κοινωνία προσβλέπει και ελπίζει. Το πρόβλημα δεν είναι (απλώς) στη Βουλή αλλά (κυρίως) στην κοινωνία. Κάποιος παλιός πολυγραφότατος, με μουσάκι, το είχε ονομάσει «κοινοβουλευτικό κρετινισμό».
Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαλέγεται με την «κοινωνία», κυρίως την «κοινωνία» εκείνη που αποστρέφεται την επίσημη πολιτική όπως κυνικά ασκείται σήμερα, και όσο περιστρέφεται σε «κεντρώες», «κεντροαριστερές» και «προοδευτικές» προτάσεις, χωρίς να την εμπλέκει σε μια στρατηγική ριζικής αλλαγής του «πολιτικού υποδείγματος», τόσο θα καθεστωποιείται περαιτέρω και μοιραία θα συρρικνώνεται. Εχει για μερικούς μήνες ακόμα ίσως μια τελευταία ευκαιρία.
ΥΓ: Η συνολική μεταχείριση που έχει επιφυλάξει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στους εργαζόμενους της ΑΥΓΗΣ και του Κόκκινου αποτελεί όνειδος για ανθρώπους που φέρουν την ιδιότητα του «αριστερού». Το καλαμπούρι αυτό πρέπει να τελειώσει ΑΜΕΣΑ και να τελειώσει θετικά και για την ιστορία των Μέσων αυτών και για τους εργαζόμενους.
Leave a Reply