Το παρόν βιβλίο στοχεύει στο να θεμελιώσει την έννοια «κόμμα χωρίς αντιπροσώπευση» (“de-representative party”, “parti de-représentatif”) ως διακριτή έννοια στην εξέλιξη της θεωρίας του κομματικού φαινομένου.
Στο έργο υποστηρίζεται η άποψη ότι, μετά από έναν ιστορικό κύκλο δύο περίπου αιώνων, επήλθε ο μετασχηματισμός του «κόμματος» από φορέα εκπροσώπησης κοινωνικών συμφερόντων σε μηχανισμό αναπαραγωγής των σχέσεων εξουσίας του σύγχρονου (νεοφιλελεύθερου) κράτους και αυτή ακριβώς τη μεταβολή υπογραμμίζει η έννοια «κόμμα χωρίς αντιπροσώπευση» (“de-representative party”, “parti de-représentatif”).
Σύμφωνα με την άποψη του Συγγραφέα, τα περισσότερα από τα παλαιά, αλλά και τα νέα κόμματα έχουν αποδεχθεί ιδεολογικά και προγραμματικά την έννοια της «διακυβέρνησης» και ακολουθούν μία μεθοδολογική, προγραμματική και οργανωτική πεπατημένη που τα κατατάσσει σε αυτήν την κατηγορία.
Η θεμελίωση της έννοιας γίνεται μέσα από μία περιήγηση στις κλασικές και νεότερες θεωρίες του «κόμματος» και στις σχέσεις του με τις διαφορετικές μορφές του σύγχρονου καπιταλιστικού κράτους, καθώς είναι απαραίτητο να διαπιστωθεί τι αλλάζει και τι ανασκευάζεται σε σχέση με το τι ήταν παλαιότερα το «πολιτικό κόμμα» και τι λειτουργίες συνάρθρωνε.
Το βιβλίο, επομένως, επιχειρεί να συμβάλλει στη θεωρία των σύγχρονων πολιτικών κομμάτων και να απαντήσει στο αν υπάρχει μέλλον για τα πολιτικά κόμματα, όπως τα ξέρουμε σήμερα, αλλά και αν υπάρχει έξοδος από το αδιέξοδο της έλλειψης πολιτικής αντιπροσώπευσης στις μέρες μας.