του Χαράλαμπου Γεωργούλα
Υπάρχει ένα ερώτημα που δεν τίθεται με την επιμονή που απαιτεί η περίσταση: τι ήταν αυτό που προκάλεσε τη μεταστροφή του κ. Μητσοτάκη από την τηλεοπτική συνέντευξη στον Alpha στη συνέντευξή του στην Καθημερινή μερικές μέρες μετά;
Κάποιοι θα σκεφτούν, ίσως, ότι ήταν η κοσμοσυρροή στις πλατείες της επικράτειας. Πλην, όμως, αυτή είχε ήδη στείλει τα μηνύματά της στο μέγαρο Μαξίμου πριν την πρώτη τηλεοπτική συνέντευξη. Μάλλον κάποια επανεκτίμηση των δεδομένων πρέπει να οδήγησε στη μεταστροφή. Να σημειώσουμε εδώ ότι ένα από τα σημαντικά γεγονότα που παρεμβλήθηκαν στο μεσοδιάστημα, ήταν η δυσφορία που εκδηλώθηκε από την ηγεσία της δικαστικής εξουσίας για την κριτική που ασκήθηκε σε λειτουργούς της, η οποία είχε παραλήπτη όχι μόνο όσους ασκούν κριτική, αλλά και την κυβέρνηση που τάχα δεν την προστατεύει.
Προστασία στα στηρίγματα του καθεστώτος
Εδώ αξίζει να θυμίσουμε ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δοκίμασε τους πρώτους μήνες μετά το έγκλημα στα Τέμπη μια τακτική διάχυσης των ευθυνών σε όσες κυβερνήσεις είχαν προηγηθεί. Τακτική, όμως, που εγκαταλείφθηκε, αφού απέδωσε ό,τι απέδωσε, κυρίως γιατί ήταν αντίθετη με τη μονιμότερη στρατηγική τής υπεράσπισης και προστασίας μιας καθεστωτικής αντίληψης, η οποία απαιτεί τη διαιώνιση ενός καθεστώτος πέρα από κυβερνήσεις που έρχονται και παρέρχονται.
Η τακτική της διάχυσης των ευθυνών, του «όλοι φταίνε», μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα ότι κανείς δεν ευθύνεται τελικά, αλλά έχει και το μεγάλο κακό ότι ενοχοποιεί μια κατεστημένη πραγματικότητα. Κάτι πολύ σοβαρότερο, δηλαδή, από την ασφάλεια μιας αναλώσιμης κυβερνητικής πλειοψηφίας. Από αυτό τον κίνδυνο ένιωσε την ανάγκη να προφυλαχτεί ο κ. Μητσοτάκης και τότε που εγκατέλειψε τη συγκεκριμένη τακτική και τώρα που χρειάστηκε τη διορθωτική κίνηση της δεύτερης συνέντευξης.
Ο κ. Μητσοτάκης ενεργεί με αίσθηση καθήκοντος απέναντι σε μια καθεστωτική αντίληψη. Όταν εμφανίζεται ως υπερασπιστής της αδέκαστης δικαστικής εξουσίας από τους εκπροσώπους της «ζούγκλας», το πράττει με βάση αυτή την αίσθηση. Το ίδιο κι όταν απαξιώνει με τα φληναφήματα περί εργαλειοποίησης τις προσπάθειες αποκάλυψης ενός συστήματος συγκάλυψης. Είναι θεμελιώδης ιδεολογική αρχή του αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού η εμπέδωση της πεποίθησης ότι αποτελεί αδήριτη αναγκαιότητα, μονόδρομο, τέλος της ιστορίας, ανώτατο και ανυπέρβλητο στάδιο οργάνωσης της ανθρώπινης κοινωνίας. Τα στηρίγματά αυτής της καθεστωτικής αντίληψης μέσα στους θεσμούς πρέπει να προστατευτούν, να μείνουν στο απυρόβλητο.
Σταθερότητα, ψευδώνυμο του καθεστώτος
Πολλά λόγια για να ειπωθεί μια πολύ πιο σύντομη αλήθεια: ο κ. Μητσοτάκης χρειάζεται επειγόντως την επίκληση της ανάγκης για σταθερότητα μπροστά στο κύμα της αμφισβήτησης που τον απειλεί, καθώς επιχειρεί να αποδείξει ότι όλα πάνε καλά και όσοι δεν το πιστεύουν, είναι γιατί εξαπατώνται από τους λαϊκιστές. Αυτοί μας κάνουν να πιστεύουμε ότι δεν είμαστε καλά, ενώ περνάμε υπέροχα. Και αυτό ακριβώς πρέπει να διαφυλάξουμε από άχρηστες περιπέτειες με τη σταθερότητα. Και τι σταθερότερο από ένα καθεστώς που μπορεί να μας ενοχλεί, αλλά εξασφαλίζει μια συνέχεια χωρίς εκπλήξεις; Τι πιο σταθερό από μια κατάσταση που ξέρουμε τις αδυναμίες της, αλλά μπορούμε να τις ανταλλάξουμε με μια σιγουριά ότι δεν θα μας συμβεί το απρόβλεπτο; Η αμφισβήτηση είναι επικίνδυνο πράγμα, μας θύμισε στη διορθωτική συνέντευξή του ο πρωθυπουργός. Και ήρθε να το επιβεβαιώσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υποδεικνύοντας τους φορείς της ως εσωτερικό εχθρό.
Δεν χρειάζεται να πέσουμε από τα σύννεφα, αν, σε αυτές τις συνθήκες, το ροκανισμένο 28% της ΝΔ στις ευρωεκλογές το δούμε να αβγαταίνει στις επόμενες βουλευτικές. Με τη βοήθεια εκλογομαγείρων, αλλά κυρίως με τη βοήθεια ενός καθεστωτικού τύπου διλήμματος: σταθερότητα ή…
Αποσιωπητικά στη θέση της αντιπολίτευσης
Αυτές οι τρεις τελείες είναι η αμέριστη βοήθεια που προσφέρει η αντιπολίτευση στον κ. Μητσοτάκη. Χαμένη στους διαδρόμους ενός αγώνα άγονου με επικοινωνιακό έπαθλο τον τίτλο της αξιωματικής στο κοινοβούλιο, τη στιγμή που βράζει το κοινωνικό πεδίο. Μπλεγμένη σε καντρίλιες τακτικισμού χωρίς την οποιαδήποτε ανταπόκριση και αντιστοίχιση με το κοινωνικό σώμα. Αφοσιωμένη σε κινήσεις εντυπωσιασμού υφαρπαγής βουλευτών (που θυμίζουν παιχνιδάκια των παιδικών μας χρόνων «σας πήραμε, σας πήραμε φλουρί κωνσταντινάτο, μας πήρατε, μας πήρατε βαρέλι δίχως πάτο»), πρόχειρη τακτική τώρα του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, που δίδαξε, είναι αλήθεια, ο ΣΥΡΙΖΑ εξίσου απρόσφορα, όταν μεταλλασσόταν, με αρχηγική έμπνευση, σε προοδευτική συμμαχία.
Ανίκανη, έτσι, να δώσει περιεχόμενο στα αποσιωπητικά ανοίγοντας μια δημόσια συζήτηση για ένα πολιτικό σχέδιο ανατροπής του καθεστώτος που οικοδομείται και εκπόνησης ενός εναλλακτικού προγράμματος στα μέτρα των αναγκών και των απαιτήσεων της κοινωνικής πλειονότητας και της εξασφάλισης αξιοβίωτου και προστατευμένου από την καταλήστευση περιβάλλοντος. Σήμερα, αυτά τα αποσιωπητικά είναι η δύναμη της ΝΔ και του Μητσοτάκη.
Και καλά, από ένα ΠΑΣΟΚ σαν το σημερινό τι μπορεί κανείς να περιμένει. Από την κάθε είδους Αριστερά όμως; Θα μπορέσει, άραγε, αν όχι η κραυγή του κόσμου, τουλάχιστον το ένστικτο της αυτοσυντήρησης να αποσπάσει τις δυνάμεις της από την ψευδαίσθηση της κατά μόνας αυτάρκειας, από την αυταπάτη ότι χωρίς την κριτική αποτίμηση των ανεπαρκειών της μπορεί να κάνει έστω και ένα βήμα, από την κατάχρηση του προσχηματικού «εμείς, εμείς οι μόνοι συνεπείς»; Από αυτές τις γεροντικές ασθένειες, που είναιχειρότερες κι από τους συμβιβασμούς, τις συνθηκολογήσεις, τις υποχωρήσεις και τις ήττες που έχει υποστεί κατά καιρούς στραβοπατώντας, αλλά, τουλάχιστον, δοκιμάζοντας να κάνει δυνατό το αδύνατο ανταποκρινόμενη στο κοινωνικό κάλεσμα. Θα δείξει. Όχι η νεκροψία, η ζωή.
https://epohi.gr/articles/apodrasi-apo-ti-zoygkla-toy-kathestotismoy/
Leave a Reply