1. Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλες εκλογές στις οποίες το ενδιαφέρον του κόσμου να υπήρξε τόσο μικρό. Είχες την αίσθηση ότι οι εκλογές αφορούσαν τους υποψηφίους, τους δημοσιογράφους κι έναν πολύ περιορισμένο κύκλο πολιτών. Αναμφίβολα το γεγονός ότι είχαμε πέντε κάλπες σε έναν χρόνο μπορεί να εξηγήσει αυτήν την αδιαφορία. Είναι επίσης σημαντική η χαώδης διαφορά μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ που καταγράφηκε μόλις πριν ένα χρόνο. Ωστόσο, νομίζω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο με μεγαλύτερο βάθος: τη στροφή της κοινωνίας στην ιδιώτευση, τις ατομικές λύσεις και τον κυνισμό των χαμηλών προσδοκιών.
2. Μέχρι την τελευταία εβδομάδα θα μπορούσε να γίνει λόγος για εκλογές χωρίς ατζέντα, με την εξαίρεση σε ένα βαθμό της ακρίβειας. Το κάθε κόμμα έλεγε τα δικά του χωρίς να μπορεί να επιβάλει τη θεματολογία του. Με την παρουσίαση από τον Κασσελάκη του Πόθεν Έσχες (μια κίνηση της οποίας τη σκοπιμότητα δεν μπορώ να κατανοήσω), βασικό θέμα έγιναν οι περιουσίες των πολιτικών, δηλωμένες και αδήλωτες. Ενώ η ακρίβεια είναι Νο1 θέμα για την ελληνική κοινωνία, ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τσακώνονται για τα εκατομμύρια τους. Τα αστρονομικά ποσά που ακούμε, αποτελούν πρόκληση για όλο τον κόσμο που ζορίζεται. Ο καβγάς των Πόθεν Έσχες εκ των πραγμάτων απαξιώνει ακόμα περισσότερο την πολιτική, κάτι που κατά πιθανότητα θα ενισχύσει την αποχή και την Άκρα Δεξιά.
3. Η τρίτη παρατήρηση έχει να κάνει με την ποιότητα των υποψηφίων και το επίπεδο του πολιτικού λόγου. Δεν μπορώ να θυμηθώ πιο απολίτικες εκλογές. Δεν είναι μόνο το πολύ χαμηλό πολιτικό επίπεδο των υποψηφίων -με αρκετές εξαιρέσεις σοβαρών ανθρώπων. Το χειρότερο είναι η ηγεμονία της χαζομάρας. Αυτό που κατά κύριο λόγο έκανε η πλειονότητα των υποψηφίων, ήταν βίντεο στο Tiktok με τα οποία ήθελαν να μας δείξουν πόσο πολύ «χαριτωμένοι» και πόσο λίγο «πολιτικοί» είναι. Όχι ότι έσκιζε ποτέ το πολιτικό σύστημα, αλλά αυτή τη φορά η χαζομάρα και ο σεφερλισμός ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Από τους περισσότερους η κόντρα γινόταν για το πιο viral καραγιοζιλίκι. Είναι σαν να βυθιζόμαστε σε ένα έλος ανοησίας.
Γιάννης Αλμπάνης
Leave a Reply