Η Αριστερά έχει βιώσει αρκετές πικρές και αιματηρές εσωτερικές συγκρούσεις. Ετούτη η σημερινή, του ΣΥΡΙΖΑ, είναι από τις χειρότερες. Αποκαρδιωτική και απωθητική. Η διάσπαση, έστω και καθυστερημένη, είναι λυτρωτική.
Η διάσπαση ήταν μια λύση αναγκαία και αναπόφευκτη. Λύση έντιμη και φυσιολογική, μετά την εκλογή Κασσελάκη, αφού οι διαφωνίες ήταν ριζικές. Ας έφευγαν αμέσως. Κι ας έβγαινε ο εσμός των «προεδρικών» να μιλά για διασπαστές και προδότες.
Το ομόθυμον των αντιφρονούντων σχετικά με τον νέο αρχηγό δεν άφηνε περιθώριο συνύπαρξης. Θεμιτή και αναγκαία η αυστηρή – μάλλον αποδομητική – κριτική, αλλά όφειλε να λάβει υπόψιν ότι ο αμερικανόπνευστος ηγήτωρ είχε επικρατήσει στις εσωκομματικές εκλογές.
Επομένως όχι μονάχα δεν είχε νόημα η επιστράτευση τρόπων να πληγεί ο Κασσελάκης (καταφυγή στα όργανα ακόμη και για καθαίρεσή του), αλλά η συμπεριφορά τους υπήρξε ασεβής έναντι της νωπής ετυμηγορίας που ανέδειξε Πρόεδρο τον πολύπλαγκτο νεαρό.
Αντιτάχθηκαν αλλά έχασαν. Πολέμησαν αλλά ηττήθηκαν. Στις περιπτώσεις αυτές οι σοβαροί άνθρωποι παίρνουν το καπελάκι τους και φεύγουν, αφήνοντας τους υποστηρικτές του Κασσελάκη, στελέχη και ψηφοφόρους, να στιλβώνουν τα παπούτσια του ηγέτη, νομίζοντας ότι υπηρετούν την νικηφόρα Αριστερά που θα ανατρέψει τον Μητσοτάκη.
Αντ΄ αυτού, αντί δηλαδή ευθέως και τολμηρά να πάρουν των ομματιών τους, άρχισαν να αναλώνονται είτε σε σωστές επί της ουσίας αλλά επαναλαμβανόμενες, βαρετές επικρίσεις είτε σε διαπροσωπικές συγκρούσεις κατωτάτου επιπέδου.
Δεν κατάλαβαν οι αντιφρονούντες ότι απέναντι στο ιδεολογικό πάτσγουορκ του Κασσελάκη και σε ημιμαθείς ή αφιονισμένους και συστημικούς της νέας ηγεσίας τα λες μια- δυο φορές και μετά απαξιοίς. Επιστρατεύεις την αρετή της λελογισμένης υπεροψίας και τους αφήνεις στο έλεος των ψευδαισθήσεων και του πολιτικού στραβισμού τους.
Προς άρσιν παρεξηγήσεων: πολιτικός στραβισμός είναι να θεωρείς τον Κασσελάκη αριστερό. Να ακούς την ομιλία του στον ΣΕΒ – κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ομιλία Μητσοτάκη – και να κάνεις πως δεν συμβαίνει τίποτε. Να διαβάζεις τι έλεγε παλιά ο Κασσελάκης – τύφλα να ‘χει η νεοφιλελεύθερη δέλτος – και να επιμένεις ότι η νέα Κουμουνδούρου αρμενίζει αριστερά.
Στραβισμός είναι επίσης να επιχειρείς απεγνωσμένα να αποδομήσεις τις υπομνήσεις του Δημήτρη Ψαρρά στην Εφ.Συν. σχετικά με το νεοφιλελεύθερο παρελθόν του Κασσελάκη, αναφωνώντας «άνθρακες ο θησαυρός», όπως αναφώνησε ασθμαίνων ο κ. Λιάκος (μνημείο ρηχότητος και αμηχανίας το σχετικό κείμενο του «εκσυγχρονιστή» ιστορικού).
Όμως τέλος δεν έχει αυτή η παρτίδα των παρεξηγήσεων, των παραπειστικών και ανόητων επιχειρημάτων σαν κι αυτά του Κασσελάκη (Δεν θυμάμαι τι έγραφα) ή των απέναντι που κατήγγειλαν την διαγραφή Τζουμάκα.
Συγγνώμη, αλλά εδώ έχει δίκιο ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ. Η βαρύτατη μομφή περί διαπλεκόμενου επισύρει απομάκρυνση και διαγραφή. Τίποτε άλλο. Το ίδιο, φυσικά, και οι βαθιά πολιτικές αντιλήψεις και θέσεις των Φίλη, Σκουρλέτη και Βίτσα. Δεν έχουν αντιληφθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει πιά στον σώγαμπρο κι ότι δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνουν τα ίδια περί οργάνων και διαδικασιών;
Γιάννης Τριάντης
https://www.news247.gr/gnomes/siriza-apothitiki-eikona-litrotiki-diaspasi/
Leave a Reply