Το Πολυτεχνείο ξεκίνησε όχι εξαιτίας, αλλά παρά τους δισταγμούς των επισήμων αριστερών δυνάμεων της εποχής. Γνωστά αυτά.
Στην πορεία όμως, όλες κι όλοι μπήκανε.
Το Πολυτεχνείο ήταν ο ορισμός του κινήματος. Συνέτριψε ό,τι βρήκε στο δρόμο του. Συνέτριψε τη χούντα: εκείνη τη νύχτα συνελήφθη η Μεταπολίτευση που ήρθε εννιά μήνες μετά.
Πενήντα χρόνια έπειτα, ουδείς – με εξαίρεση τους δηλωμένους φασίστες – νοείται να αρθρώσει λόγο ενάντια στο Πολυτεχνείο. Φέτος, ως και η Ελληνική Λύση κάτι είπε καλό για την επέτειο…
Ο δε Πρόεδρος της Βουλής, κύριος Τασούλας, πολιτικό τέκνο του Ευαγγέλου Αβέρωφ, έκανε λόγο για “εποποιία της δημοκρατίας” με την οποία ισοδυναμεί η μνήμη του Πολυτεχνείου.
Όλα αυτά είναι σχεδόν καλόδεκτα. Ωστόσο όχι άκοπα. Δεν είμαστε λωτοφάγοι.
Ξέρουμε ότι το Πολυτεχνείο εξ ορισμού ενσαρκώνει ένα μήνυμα απείθειας, ένα μήνυμα χειραφέτησης που καθιστά άβολο ακόμη και τον μουσειακό του εορτασμό από τους κρατούντες.
Τούτο δεν κρύβεται.
Αυτό το μήνυμα όμως δεν βρίσκεται στη ρουτίνα των εορτασμών του και στα χιλιοπαιγμένα τραγούδια των φιλτάτων Λοίζου, Θεοδωράκη, Σαββόπουλου, Μαρκόπουλου και λοιπών με τα οποία η επέτειος ταυτίστηκε όταν ξεκίνησε να εορτάζεται.
Για να μην παρεξηγούμαι. Δεν ενοχλούνε, δεν φτάνουν όμως.
Χθες πήγα στο Πολυτεχνείο όπου καταθέσαμε στεφάνι για το Πάντειο με την πρυτάνισσα Χριστίνα Κουλούρη και ένιωθα το χρόνο σταματημένο, σαν να είμαι στη δεκαετία του ΄80, την εποχή που καθιερώθηκε η επέτειος όταν ήμουν γυμνάσιο…
Κάθε ιστορική στιγμή χειραφέτησης όμως θέλει σκέψη. Έχει ανάγκη νέων νοημάτων.
Αλλιώς στεγνώνει.
Ειδάλλως κινδυνεύει να γίνει μια απλή κρούστα επανάληψης που λειτουργεί ως αφορμή επετειακής κινητοποίησης.
Το Πολυτεχνείο κατάφερε να νικήσει ως μνήμη. Και αυτό είναι νίκη της Μεταπολίτευσης. Είναι όμως καιρός να το υπερβεί αυτό.
Να σκεφτεί η νεολαία τα νέα επίδικα των καιρών. Αυτά που σήμερα θα κινητοποιούσαν τους πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου. Όχι μόνο εκείνα που τους ένωσαν τότε.
Έτσι μόνο το Πολυτεχνείο (θα) ζει.
Δημήτρης Χριστόπουλος
Leave a Reply