Στην Γαλλία, η σύγκληση σοσιαλιστών, κομμουνιστών, οικολόγων και ανυπότακτων του Μελανσόν, συγκρότησαν μέτωπο, για να ανακόψουν την πορεία της Ακροδεξιάς προς την κυβερνητική εξουσία. Το αξιοσημείωτο στοιχείο είναι ότι συγκρότησαν δικό τους μέτωπο και δεν έτρεξαν να παραστήσουν το δεκανίκι του Μακρόν. Το δεύτερο αξιοσημείωτο είναι ότι η συγκρότηση του μετώπου αυτού γίνεται υπό την πίεση του κόσμου.
Στην Ελλάδα, η σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων επιβάλλεται από το γεγονός ότι κανένα κόμμα μόνο του δεν μπορεί να απειλήσει τον καταρρέοντα Μητσοτάκη.
Αλλα όπως όλοι ξέρουμε, στην πολιτική 1+1 δεν κάνει ποτέ δυο. Μπορεί να κάνει 51 (όπως ελπίζουμε και ευχόμαστε να κάνει στην Γαλλία), μπορεί να κάνει 1, μπορεί και 0. Και αυτό γιατί η κινητικότητα και οι συγκλίσεις αποκτούν δυναμική όταν παράγουν κίνητρο, ελπίδα και ενθουσιασμό. Όταν αποτελούν τακτικού χαρακτήρα ελιγμούς, ούτε την κρίση μπορούν να ανακόψουν, ούτε ηγεμονία μπορούν να διεκδικήσουν ούτε τον κόσμο της απάθειας και της απελπισίας μπορούν να συγκινήσουν.
Υπό την έννοια αυτή, οι προοδευτικές συγκλίσεις χρειάζονται πρώτα απο όλα ανανέωση, επίγνωση και ώριμες πολιτικές διεργασίες στο εσωτερικό των κομμάτων. Κατά την άποψή μου είναι πολύ δύσκολο, στα κόμματα που ο αρχηγός αποτελεί το 95% του συνολικού πολιτικού κεφαλαίου να υπάρξουν ώριμες πολιτικές διεργασιες. Υπό την έννοια αυτή θεωρώ ότι η πρόταση Τεμπονέρα – Κοτσακά, πέραν του ότι δεν ενθουσιάζει κανέναν, δεν θα έχει πολιτική δυναμική ακόμα και αν υλοποιηθεί.
Από την άλλη βέβαια, αν μείνουμε με τα χέρια κάτω, απλώς η Δεξιά, με διάφορους ελιγμούς, η ακόμα ακόμα και με μια αλλαγή ηγεσίας, μπορεί να κυβερνάει για πολλά χρόνια ακόμα.
Οπότε δεν μπορούμε να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Ας επιστρατεύσουμε όλη την επίγνωση, την ανανέωση και την πολιτική ωριμότητα που διαθέτουμε σήμερα και ας μελετήσουμε την κατάσταση. Αυτό που πραγματικά μπορεί να αλλάξει τα πράγματα είναι η αφύπνιση του κόσμου, όπως γίνεται στην Γαλλία. Ας στρέψουμε λοιπόν τις πολιτικές μας προσπάθειες προς τα εκεί.
Και κάτι σχετικά με τις έδρες.
Ακούω όλους αυτούς που εγείρουν ηθικό θέμα και απαιτούν από την Νέα Αριστερά να επιστρέψει τις βουλευτικές της έδρες. Κατανοητό επιχείρημα. Εκλέχτηκες με ένα κόμμα, από την στιγμή που το εγκαταλείπεις και δεν παραδίδεις την έδρα έχεις εξαπατήσει αυτούς που σε ψήφισαν.
Οκ. Όμως εδώ πρόκειται για διάσπαση. Και στις διασπάσεις όλα τα μέρη προβάλλουν αξιώσεις στο πολιτικό κεφάλαιο του κόμματος από το οποίο προήλθαν. Διότι έχουν συμβάλλει στην δημιουργια του. Let’s deal with it.
Αυτό σημαίνει ότι η Νέα Αριστερά μπορεί να επικαλεστεί το 44.2% που πηρε στις εσωκομματικές εκλογές. Και μπορεί επίσης να ισχυριστεί ότι αυτοί που ψήφισαν τους βουλευτές της, ούτε εξαπατημένοι αισθάνονται, ούτε κάποια εντολή να παραδώσουν τις έδρες τους δίνουν. Αυτά βέβαια είναι σχετικά και παραμένουν ισχυρισμοί που δεν αποδεικνύονται. Όπως δεν αποδεικνύονται και τα ακριβώς αντίθετά τους.
Το επιχείρημα ότι η Νέα Αριστερά απέτυχε να εκλέξει ευρωβουλευτή/ άρα η πολιτική της απήχηση δεν αντιστοιχεί στις έδρες που κατέχει/ άρα πρέπει να τις επιστρέψει, επίσης δεν ισχύει. Γιατί κανενός το ποσοστό στις ευρωεκλογές δεν αντιστοιχεί στος έδρες που κατέχει. Κανείς όμως δεν ζητάει από τον ΣΥΡΙΖΑ στις περιοχες της Β. Ελλάδας που δεν πήγε καλά, να παραδώσει τις έδρες του στον Βελόπουλο. Ούτε στην Κρήτη να τις παραδώσει στον Ανδρουλάκη.
Θεωρώ λοιπόν ότι αυτή η κουβέντα δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο σε ανέβασμα των επιπέδων τοξικότητας. Το ποιος θα επιστρέψει τις έδρες και σε ποιον, μπορει να το αποφασίσει μόνο το εκλογικό σώμα στις επόμενες εκλογές.
Και θεωρώ επίσης ότι όλη αυτή η φασαρία βλάπτει σοβαρά κάθε συζήτηση για την πραγματική φύση του εκλογικού αποτελέσματος, καθώς και για το τι πρέπει να κάνουν από εδώ και εμπρός οι δυνάμεις του προοδευτικού χώρου. Γι αυτό μάλλον και τόσο πολλοί στα κοινωνικά δίκτυα την λατρεύουν.
Άγγελος Τσέκερης
Leave a Reply